رونق تولید ملی | شنبه، ۲۳ آذر ۱۳۹۸

بزرگ‌مرد کوچک

Loading the player...

بزرگ‌مرد کوچک (به انگلیسی: Little Big Man) فیلمی به کارگردانی آرتور پن، محصول سال ۱۹۷۰ است.این فیلم بر اساس رمانی به همین نام ساخته شده است.داستین هافمن، فی داناوی، مارتین بالسام، دن جورج و ریچارد مالیگان بازیگران این فیلم هستند.

یک تاریخ دان به خانه ی سالمندانی می رود تا بتواند جک کراب (داستین هافمن) ۱۲۱ ساله را ملاقات کند. جک کراب در این ۱۲۱ سال اتفاقات بسیاری برایش پیش آمده است و تاریخ دان از او می خواهد که داستان زندگی اش را برایش بگوید....

   بدون شک داستین هافمن یکی از بزرگ ترین بازیگران سینمای معاصر آمریکاست تا جایی که حتی آل پاچینو اورا سرمشقی برای خود و سایر بازیگران هم نسلش می داند.

هافمن در ابتدای دهه 1960 کارش را با بازی در نقشهای فرعی سریالهای تلویزیونی شروع کرد اما اولین نقش جدی او در سینما برایش یک موفقیت بزرگ محسوب می شد.

مایک نیکولز کارگردان خوش فکر و جوان آن روزهای هالیوود که با ساخت اولین فیلمش در سال 1966 با نام چه کسی از ویرجینیا وولف می ترسد به موفقیتهای بسیاری رسیده بود برای نقش اصلی فیلم دومش فارغ التحصیل (1967) داستین هافمن گمنام را انتخاب کرد. بازی او دراین فیلم ودر نقش بنیامین آنقدر درخشان بود که او را کاندیدای دریافت اسکار کند و حتی بازی آن بنکرافت بزرگ را تحت الشعاع خود قرار دهد. البته هافمن در همین سال در فیلم دیگری با نام میلیونرهای مدیگان هم بازی کرد که با توجه به اینکه این فیلم پس از فارغ التحصیل اکران شد بازی او در آن بسیار مورد توجه قرار گرفت.

 در سالهای بعد ستاره نوظهور – خوش چهره و ریز نقش هالیوود پله های ترقی را به سرعت پیمود. بازی زیبا و به یاد ماندنی او در نقش "راستو" در درام انتقادی و متفاوت کابوی نیمه شب (جان شله زینگر- 1969) تحسین همگان را برانگیخت. او در این فیلم نقش یک بیمار مبتلا به سل را که یک پایش لنگ بود و با لکنت حرف می زد آنقدر خوب ایفا کرد که داوران آکادمی فراموش کردند نقش اول فیلم جان وویت بوده و هافمن را کاندیدای کسب اسکار کردند! و بدون شک اگر بازی فوق العاده اسطوره سینمای وسترن جان وین در فیلم شهامت واقعی نبود اسکار به هافمن می رسید.

در سال 1970 داستین هافمن با بازی در فیلم بزرگ مرد کوچک به کارگردانی آرتور پن مقام خود را به عنوان یک بازیگر پولساز تثبیت کرد. بزرگمرد کوچک پرفروشترین فیلم سال شد . منتقدان آن را تحسین کردند اما در آن سالها که مصادف بود با شکست آمریکا در ویتنام و افزایش نارضایتی ها از سیاستهای آمریکا در داخل کشور ساخت فیلمی چنین ضد آمریکایی به مذاق آکادمی خوش نیامد و عملا فیلم را تحریم کردند.

یک سال بعد در 1971 هافمن این فرصت را یافت تا در برابر دوربین یکی از عجیب ترین کارگردانهای تاریخ سینما ایفای نقش کند: سام پکین پا . وی که پس از ساخت این گروه خشن(1969) بسیار مشهور شده بود هافمن جوان را برای بازی در نقش دیوید سامنر در فیلم سگهای پوشالی برگزید. نمایش فیلم – هرچند با بازی خوب هافمن و سوزان جورج- همراه بود واکنشهای منفی را در میان منتقدان بر انگیخت و نمایش آن در انگلستان ممنوع - به علت صحنه های تجاوز و خشونت عریان - شد.

اما "ستاره" همچنان راهش را ادامه می داد. در 1972 به ایتالیا رفت ودر کمدی آلفردو آلفردو بازی کرد. 4 فیلم بعدی او همه به شاهکارهای دهه 1970 تبدیل شدند: پاپیون – لنی – همه مردان رئیس جمهور و دونده ماراتن.

 در سال 1973 در فیلم پاپیون ساخته جان فرانکن هایمر ودر کنار استیو مک کوئین خوش در خشید . هرگز شمایل او با آن عینک ذره بینی و طرز راه رفتن که بیشتر یک جور "تلو تلو" خوردن بود و نشان از طبع بی تفاوت و خالی از ماجراجویی "لوئیس" داشت را فراموش نمی کنیم.  در 1974 در لنی ساخته باب فاسی موزیکال ساز توانا نقش یک شو من معروف به نام لنی بروس را بازی کرد و برای بار سوم نامزد اسکار شد. بازی فوق العاده اش در این فیلم هنوز هم تکرار نشدنی به نظر می رسد: زمانی که روی صحنه در غالب یک شومن مادرزاد فرو می رود.

در 1976در همه مردان رئیس جمهور ساخته آلن جی.پاکولا در نقش کارل برنستاین خبرنگار روزنامه واشنگتن پست در کنار رابرت ردفورد بازی کرد . در همان سال فرصت همکاری مجدد با جان شله زینگر را از دست نداد تا این بار در نقش یک دونده ماراتون به جنگ یک افسر خون آشام نازی با بازی به یاد ماندنی لارنس الیویه برود.

در 1979 در فیلم آگاتا با ونسا ردگریو همبازی شد.اما اتفاقی که بیش از 10 سال همگان انتظارش را می کشیدند به خاطر بازی فوق العاده اش در درام خانوادگی رابرت بنتون اتفاق افتاد: بردن اسکار به خاطر ایفای نقش مردی که همسرش ترکش کرده و باید به تنهایی پسر خردسالش را تر و خشک کند در فیلم کریمر علیه کریمر(1979).

بین این فیلم و توتسی (سیدنی پولاک-1982) سه سال وقفه افتاد . اما بازی زیبای هافمن در نقش یک "مرد زن نما" اورا برای بار پنجم کاندیدای اسکار کرد.

شش سال بعد در حالیکه همگان گمان می کردند جادوی هافمن به پایان رسیده ناگهان دوباره ظهور کرد: مرد بارانی (باری لوینسون-1988) . بازی در نقش یک بیمار روانی باهوش و دارای استعداد ریاضی که دومین اسکار را برایش به ارمغان آورد.

داستین هافمن در 1990 در فیلم گانگستری و فانتزی وارن بیتی به نام باگزی بازی کوتاه اما درخشانی ارائه داد که در هرگز میان حضور ستارگانی چون وارن بیتی – آل پاچینو و مدونا گم نشد. در 1991 در هوک با اسپیلبرگ همکاری کردو این آغاز پایان او بود. هرچند در سال 1996 با بازی در فیلم خوابگردها ساخته باری لوینسون تا حدودی اوج گرفت و یک سال بعد در 1997 به خاطر سگ را بجنبان همین کارگردان دوباره کاندیدای اسکار شد اما داستین هافمن پیر دیگر آن جوان جسور و خوش آتیه دهه 1970 نشد که نشد و اکنون سالهاست که به بازی او در نقشهای فرعی فیلمهای متوسط عادت کرده ایم.

سال تولید: 1970

داستین هافمن در نقش جک کراب (ملقب به بزرگ‌مرد کوچک)

    فی داناوی در نقش لوییس پندریک

    ریچارد مالیگان در جرج آرمسترانگ کاستر

    دن جورج در نقش رهبر سرخ پوست